Σωστή διαχείριση των εχθρών των ελαιόδεντρων

0
34

Ο σοβαρότερος εντοµολογικός εχθρός είναι ο Δάκος της ελιάς. Η αντιµετώπιση του στηρίζεται στα µέσα µαζικής παγίδευσης µε τη χρήση διαφόρων τύπων παγίδων. Με τη µέθοδο αυτή επιδιώκεται η σύλληψη όσο το δυνατό µεγαλύτερου αριθµού τέλειων εντόµων του Δάκου ώστε να µειωθεί ο πληθυσµός του σε επίπεδα που δεν προκαλούν οικονοµική ζηµιά. Οι παγίδες που χρησιµοποιούνται µπορεί να είναι αυτοσχέδιες, που βασίζονται σε διάλυµα πρωτεΐνης για προσέλκυση του Δάκου ή σε έτοιµες παγίδες που υπάρχουν στην αγορά. Οι τελευταίες είναι χάρτινες εµποτισµένες µε εντοµοκτόνο και ελκύουν το Δάκο µε φεροµόνη και αµµωνία. Όταν τοποθετούνται έγκαιρα και ο πληθυσµός του ∆άκου είναι σχετικά χαµηλός, η προσβολή στον καρπό είναι περιορισµένη και σε ανεκτό επίπεδο. Αντίθετα, σε ψηλό πληθυσµό του ∆άκου το αποτέλεσµα συνήθως δεν είναι ικανοποιητικό.

Τα Λεπιδόπτερα έντοµα, όπως ο Ρυγχίτης, ο Πυρηνοτρήτης, η Μαργαρόνια και η Ζευζέρα πρέπει να παρακολουθούνται στενά από το γεωπόνο σε συνεργασία µε τους ενδιαφερόµενους αγρότες, µε τη βοήθεια σύγχρονων µεθόδων, όπως οι παγίδες φεροµόνης.

Η Ζευζέρα δηµιουργεί προβλήµατα στα ελαιόδεντρα και δύσκολα αντιµετωπίζεται. Από τα Ηµίπτερα, τα Κοκκοειδή Saissetia olea (Λεκάνιο) και η Parlatoria oleae, καθώς και η Ψύλλα Euphyllura olivina, δυνατό να προκαλέσουν ζηµιές. Αντιµετωπίζονται µε καλό κλάδεµα και αερισµό των δέντρων, καθώς και µε τη συµβολή των ωφέλιµων εντόµων.

Ο Φλοιοτρήβης αποτελεί συνήθως πρόβληµα σε αδύνατα δέντρα. Αντιµετωπίζεται µε καλλιεργητικά µέτρα, όπως καταστροφή µε κάψιµο των κλαδιών που κόβονται µε το κλάδεµα και κατάλληλη άρδευση και λίπανση.

Συνεχής θα πρέπει να είναι η προσπάθεια ενίσχυσης της παρουσίας και αύξησης του πληθυσµού των ωφέλιµων εντόµων και ζώων στην περιοχή για απαλλαγή από την ανάγκη κάποιων επεµβάσεων, κάτι που µειώνει το κόστος παραγωγής αλλά ωφελεί και το περιβάλλον.

Αν υπάρξει κάποιο πρόβληµα, ο έλεγχος των «επιβλαβών» εντόµων γίνεται είτε µε παγίδες είτε µε επιλεγµένα φυσικά εντοµοκτόνα, µη τοξικά για τον άνθρωπο, που επιτρέπονται στα πλαίσια της βιολογικής γεωργίας (Θειάφι, Βάκιλος Θουριγγίας, Ροτενόνη, Πύρεθρο, ειδικά λάδια κτλ).